Warrior kostuum voor Kunst om het Lijf

Het is al weer even geleden, maar inmiddels is mijn laatste deelname bij Kunst om het Lijf geweest. Het waren weer 3 mooie dagen, waarbij ik tevreden kan terugkijken op mijn kostuum.  De verbeterpunten die ik mezelf had gesteld waren dit keer goed gelukt: de afwerking en de theatrale ‘look’ waren erg geslaagd. Daarbij bestond het kostuum uit onderdelen, waardoor het ook praktischer was dan de keren ervoor.

De tekst uit het programmaboekje:

Het kostuum van de stoere maar rechtvaardige strijder, is gemaakt van ruim 11.000 tie-wraps (ongeveer 100 per 10cm2). De tie-wraps hebben verschillende lengtes en het kostuum is volledig gemaakt zonder naald en draad. Alle plastic bandjes zijn vastgemaakt aan een basis van gaas die zo het hele kostuum vormen. De inspiratie waren mannelijke strijders/krijgers; de elementen die hun lichaam tijdens het gevecht bedekken zijn het uitgangspunt geweest voor de vorm van het kostuum.

Wat ik als ontwerper het leukst vond, was om het volume te creëren van zo’n simpel dingetje als een tie-wrap. Door de eenvoud te bewaren (door niets extra’s toe te voegen) kwam dat concept nog sterker naar voren.

Doordat mijn model Lee.O het enige mannelijke model was in de show, vielen we enorm op. Het model versterkte mijn kostuum door zijn uiterlijk dat associaties opriep als oermens of gladiator. Tevens was de act op de catwalk intimiderend en krachtig. Geslaagd dus naar mijn mening, maar de eerlijkheid gebied mij ook te zeggen dat het misschien te heftig voor het publiek is geweest die de rest van de avond naar mooie, sierlijke, vrouwelijke jurken keek. Ze waren in shock leek het wel, en het was natuurlijk ook niet te vergelijken met de andere acts, waardoor een waardeoordeel moeilijk te geven was.

Ik kan niet zeggen dat ik dat niet jammer vond. Ik was erg tevreden over mijn kostuum, in meerdere aspecten, maar voor mijn gevoel werd ik niet begrepen door het publiek. Toen ik mij inschreef zou er een mannen-thema komen met de stoerheid van de man als thema. Daar paste mijn kostuum goed bij, ik denk dat we dan goed tot ons recht waren gekomen, maar helaas waren er te weinig andere deelnemers waardoor het thema is komen te vervallen. Dat gaf ons in een klap die uitzonderingspositie.

Gelukkig waren er ook mensen die het wel snapten en de tie-wraps een geweldig effect vonden. Om die reacties doe je het natuurlijk, maar eigenlijk zou het niet uit moeten maken wat de rest van de wereld vind, zolang ik er zelf maar tevreden over ben. En dat ben ik. En trots ook, dat ik het maar weer geflikt heb zonder kennis over kostuums en mode. 

Fotografie: Marco van Ammers en Pixellaar
Visagie: Studio New Look
Model: Lee.O

's-Hertogenbosch

Ik zal niet liegen, ik hou zoals elk mens niet van veranderingen. En toch ben ik in mijn korte leventje toch al 7x verhuisd en de 8^e verhuizing staat nu voor de deur.

Den Bosch is de plek waar ik nu op voorbereid. Dat gaat voornamelijk gepaard met momenten van puur geluk en onuitwisbare glimlachen met hoge piepgeluidjes. Maar voordat die definitieve beslissing te gaan verhuizen kwam, waren er ook momenten van lichte angst, onzekerheid en een algeheel down-gevoel.

Logisch. Wéér mensen achterlaten, zoals altijd in de steden die ik gepasseerd ben. Wéér opnieuw de weg vinden, een stad ‘eigen’ maken en nieuwe mensen leren kennen. En dus ook weer de onzekerheid of dat zal falen of slagen.

Bang om er in te falen was behoorlijk, want ik weet hoe ongelukkig me ik kan voelen als de stad niet van mij voelt en ik er nauwelijks mensen in ken. Er zijn talloze goedbedoelde, lieve dingen gezegd om me te ‘helpen’, maar zonder resultaat, ze hadden eerder het tegenovergestelde effect. (“Het komt wel goed.” lokt bij mij de reactie uit “Misschien wel niet, dat weet je niet! En dat gaat niet vanzelf.”)

Maar ineens was het er! Door een wegwuivende en bijna niet gerelateerde opmerking van Marc, bij het uitspreken van mijn dilemma over verhuizen naar Den Bosch en vooral het achterlaten van Utrecht: “ah welnee joh, is juist leuk. Den Bosch heeft op cultureel gebied het EKWC, een kunstopleiding...en dit en dat…en..”. Hier dwaalde ik al af.

Het was niet zozeer de uitspraak, maar de realisatie die het bij mij teweeg bracht; namelijk dat ik een nieuw gebied heb om te veroveren op designgebied!

Het zit zo: Groningen, de stad waar ik studeerde, had een overzichtelijk netwerk van creatievelingen en de organisaties. Iedereen wist elkaar wel te vinden en ondanks dat ik me niet teveel  in dit gezelschap wilde mengen, omdat ik wist dat ik er gauw weg was, werd ik al snel gevraagd voor projecten.

Utrecht daarentegen, was een stad van anderen, niet van mij (nog). Ik heb nooit goed kunnen bevatten waar, hoe en wie het creatieve netwerk vormden daar. En dat vind ik lastig. Ik hou er niet van als ik ergens het overzicht niet van heb. Ik wil het kennen, snappen, door en door, van achter naar voor, en er middenin zitten. In Utrecht gebeurde dat niet. Misschien was het de grootte of de verspreiding, ik weet het niet.

Den Bosch is dus de volgende stad en compleet nieuw voor mij. En ik zal je zeggen waarom dat in plaats van angst, nu enthousiasme opwekt.

Utrecht en Groningen lopen naar mijn idee flink voor op hippe culturele evenementen. Niet de musea en monumenten bedoel ik dus, nee de jonge creatieve markt, het nieuwe werken, het nieuwe denken.

Hoe mooi is het dan dus om juist naar Den Bosch te gaan? In die andere steden zijn deze dingen er al, dus wat voeg je dan nog toe? Den Bosch is daarentegen nog best blanco. Hoe mooi is het dan om in navolging van de andere steden, Den Bosch ook een soort ‘puha shoproute’ te geven, een bekend gezicht van Fablab te worden, deel te nemen aan een Maker Faire en Pecha Kucha’s daar of ze juist organiseren..

Dát is wat ik me realiseerde na de opmerking van Marc. Ik zag ineens kansen.

Den Bosch. Voor mij de stad van de mogelijkheden. En juist niet omdat die mogelijkheden of markt er al is. Puur omdat hij nog te creëren valt.

Kaartverkoop Kunst om het Lijf is gestart

Een paar jaar geleden was ik begonnen met een kostuum van tie-wraps voor de show Kunst om het Lijf. Ik heb toen het materiaal onderzocht, gekeken hoe ik ze het best kon ‘knopen’ voor een vol effect. Ik beheerste uiteindelijk de techniek, maar qua ontwerp heb ik het niet gered tot een totaal kostuum dat jaar.

Dit jaar ben ik begonnen bij het ontwerp. Gecombineerd met de kennis die ik al eerder had opgedaan over het materiaal, kan ik nu wel het kostuum tot een goed eind brengen.

Voor het ontwerp heb ik gekeken naar mannelijke strijders; naar wat ze allen gemeen hebben in hun ‘outfit’ tijdens een gevecht. De plaatsing van die elementen zijn praktisch, zoals het arm waarmee gevochten wordt dat bedekt is, evenals de kwetsbare delen die niet beschermd zijn met een schild. Dit soort elementen zijn de uitgangspunten voor mijn kostuum. Mijn (mannelijke)model, zal de uitstraling hebben van een strijder, een vechter. Stoer maar rechtvaardig.

Met een duidelijk uitgangspunt als deze was ontwerpen totaal niet moeilijk. Tijdens het maken van het kostuum kwam ik natuurlijk steeds wel praktische dingen tegen, maar het was vooral veel doen.

Duizenden tie-wraps zijn al door mijn handen gegaan, en de tijdsdruk zorgt voor de nodige stress. Maar inmiddels ben ik bezig met de laatste loodjes en dan hoef ik straks alleen nog maar te genieten van de show.

De kaartverkoop is inmiddels gestart en het loopt al aardig vol, dus wees er op tijd bij als je nog een kaartje wil bemachtigen.

De show van word gehouden van 8 tot en met 10 maart 2013. Op 8 en 9 maart begint de show om 19.30 tot 21.30. Op 10 maart begint de show om 15.00 tot 17.00. De prijsuitreiking is op 10 maart om 17.30.

 

Ik zou het natuurlijk enorm leuk vinden als jullie komen naar de show. Kaartjes kun je hier kopen. Hopelijk tot dan!

Gelukkig nieuwjaar

Een beter moment dan tijdens de overkill aan jaaroverzichten van 2012 kon ik niet bedenken om deze blogpost te publiceren. Een jaaroverzichtzoals ik vorig jaar heb geschreven had ik dit keer geen behoefte aan, maar een besef dat mijn blog door de maanden/jaren heen veranderd is, bedenk je wel op zo’n moment.

Tijdens een designborrel een paar maanden geleden, werd mijn blog getipt aan een dame van rond de 40 die op zoek was naar wat ze nu wilde in haar leven: Voor zichzelf beginnen of niet, de twijfel, de onzekerheid. Immers, is 40 niet de leeftijd dat je leven al nagenoeg bepaald is? Dat je niet meer kan wijzigen in beroepskeuze? Is dat niet gewoon te laat? En wat zet je op het spel als je het wel doet..?

Mijn blog werd omschreven als een zoektocht naar (en erachter komen) wat wel en niet voor je werkt. Over weten waar je behoefte aan hebt of er achter komen wat je behoeftes zijn.

Het was raar iemand anders te horen praten over mijn blog, maar vooral dat de omschrijving ervan in eerste instantie niet rijmde met wat ik in mijn hoofd had. Het deed me beseffen dat mijn blog al lang niet meer was hoe ik het ooit gestart heb. Hoewel ik erg blij ben met hoe het nu geworden is, was de intentie totaal anders.

Ooit is mijn blog ontstaan omdat ik zoveel foto’s maakte van het proces tot het eindproduct dat ik dat wilde delen. Een kijkje achter de schermen. Daarbij kwam dat mensen zich vaak afvroegen hoe ik nou van een idee tot een ontwerp kwam. Of soms zelfs hoe ik überhaupt op een idee kwam.

Het leek me daarom leuk, ook voor mijn eigen documentatie, om dat bij te houden. Zeker tijdens een proces dingen samenvatten en benoemen waar de verbeterpunten liggen, zou me moeten helpen in de goede richting. En dat werkte zeker. Het begon in 2010 met foto’s van een proces. Later tekst en beeld van de processen waar ik middenin zat. En op een gegeven moment werd het meer tekst dan beeld en ook steeds persoonlijker in plaats van alleen maar het project zelf. Dat werkte. Daar kreeg ik de meeste positieve reacties op en werkte voor mezelf ook heel fijn.Mijn internetdagboek heeft inmiddels een voor mij prettige balans gekregen tussen puur het proces van bepaalde projecten en de iets diepere teksten die meer over mijzelf gaan.

Ik vind het heerlijk om het proces van me af te schrijven en mijn enthousiasme te delen. Maar eerlijk gezegd had ik ook niet altijd zin om steeds aan vrienden uit te leggen waar ik mee bezig was, dat hoeft nu ook niet meer. Ik kan nu gewoon naar mijn blog refereren, en ook de geïnteresseerden doen dat op die manier: ,,Hey ik zag je Add-on t-shirts op je blog, wat leuk! Hoe was de proefdruk?”.

Ik ga er vanuit dat mijn blog in de vorm die hij nu heeft, nog wel even zal blijven bestaan, maar ik laat me voeren door de wind. Ik kijk niet te ver voor uit, leef dag voor dag, en laat de weg “erheen” mijn blog vormen. Waar “erheen” dan ook is, of het er is, en of ik er ooit kom, is irrelevant. Misschien is het wel net als het leven en “is de weg zelf je bestemming”-Confucius, zoals een lezer me laatst zei.

Jullie zijn er bij terwijl ik die weg bewandel. Samen gaan we het nieuwe jaar in. Dank voor het lezen; het geeft mij het plezier om hier keer op keer te schrijven. Ik wens iedereen een prachtig 2013 toe, dat het maar veel moois mag brengen.

Wintertijd

Ineens waren ze er: kerstkaarten met de uiltjes en pinguins van de Add-on t-shirts.

Ik kan nu wel een enorm lange blogpost gaan schrijven over hoe het zover kwam dat ik kerstkaarten ging maken. Over hoe het ontwerpproces verliep en welke dingen ik tegenkwam, maar zo ging het helemaal niet. Het was meer iets van: pats-boem-klaar.

Het idee ontstond in de loze minuten onder de douche, voor het slapen gaan, in de trein of als ik even aan het wegdromen was op mijn werk. En ik had er wel wat over nagedacht over hoe ik dit zo efficiënt en goedkoop mogelijk kon aanpakken, maar ook dat had niet meer dan die zojuist genoemde loze minuten gekost. Ik zette het op de planning voor de maandag en het lukte gewoon.

Geen issues, geen ontwerp-block, geen lastige keuzes, geen getreuzel, gewoon gaan. Het kwam denk ik omdat ik een goede basis had; de vormgeving was er al nagenoeg, het moest alleen ‘Christmassy’  gemaakt worden.

Dus zonder er meer woorden vuil aan te maken:

De kaartjes zijn te bestellen en te verzenden op mijn pagina van 'Send a Smile': phebelilian.sendasmile.nl. Je kunt kiezen of je een ansichtkaart of wenskaart wilt en zelf je tekst (en/of zelfs een afbeelding) aan de binnen- of achterkant van de kaart plaatsen. Het is natuurlijk ook mogelijk om er meerdere blanco te bestellen om thuis te schrijven.

Wie weet wat er nog meer voor mooie kaartjes zullen komen...