Balansdagje 2/2

Deel 2 • Het gevoel vasthouden (werken zonder internet)

Vorige week heb ik mezelf een dag verplicht te werken zonder laptop. Hoe me dat verging is te lezen in mij vorige post,  maar het kwam er op neer dat ik de werkspirit weer helemaal had teruggevonden. Het was echt heerlijk; in een trance raken en daardoor alles weer helder krijgen.

De vervolgstap was dat gevoel te blijven vasthouden. En daarvoor moest ik het huis uit merkte ik wel. Want alle mooie ideeën zag ik thuis wel op papier staan, maar ik voelde ze niet meer. Ik kon er ook niet vanuit gaan dat 1 dagje werken zonder computer ervoor zou zorgen dat ik meteen thuis zou kunnen werken natuurlijk.

Thuis werken zou dan ook een veel te grote stap zijn. De volgende, haalbare stap was aan het werk gaan met mijn laptop maar zonder internet. Een klein stapje verder. En vanuit daar zou ik nog weer een klein stapje verder kunnen gaan als het lukt. Maar lukt het niet, dan neem ik weer een stapje terug had ik bedacht. Gewoon doen wat werkt. 

Stap 2 dus. Ergens anders werken dan thuis. Met laptop, zonder internet.

Voordat ik een hele dag zou doen, vond ik het wel handig om ook af en toe eens een paar uur al zo te werken. Ik ging daarvoor op zoek naar een werkplek beschikbaar in de avonduurtjes. Alles zou prima zijn, zolang het maar niet thuis was. Ik had verwacht dat dat niet al te moeilijk zou zijn met al die freelancers, flexibele werktijden en behoeftes aan werkplekken tegenwoordig, maar zo makkelijk was het niet om die plek te vinden. Want hoewel Utrecht mooie werkplekken heeft, en leuke initiatieven met flexplekken, is er niks ‘s avonds open en overdag is voor mij gewoon geen optie.

Desperate als ik was, ben ik dan maar voor eventjes naar de (altijd met laptops gevulde) Coffee Company gegaan. Ik moest toch iets vinden waar ik aan de slag kon gaan. Het voelde als verraad naar mijn favo coffee tentje om koffie te drinken bij een ander, maar het was voor het goede doel. Ik ging immers niet gezellig sociaal doen en van koffie genieten, ik wilde gewoon aan het werk. En inderdaad het werkte direct. De werkspirit was meteen gevonden alsof het gewoon even geparkeerd stond, klaar om gebruikt te worden wanneer nodig. De koffie was er niet geweldig en de muziek al helemaal niet, het was de warmste dag van de week, er was bijna niemand, de tafel stond te ver van de bank en ik voelde me enorm bekeken, maar zelfs onder die omstandigheden werkte ik heerlijk.

Hoewel de website aangaf dat ze om 19.00 zouden sluiten, voelde ik me om 18.00 ook al wel heel erg bekeken doordat de tent nagenoeg leeg was. Dus na dat kleine (productieve) uurtje vertrok ik alweer. Tijd voor een andere plek. De bieb sloot, de andere koffietentjes waren net zo leeg en dus koos ik een parkje. Het was er verlaten en ik voelde me wederom bekeken door het tuig dat er rond hing. Maar net zoals in de koffietent was de werkspirit er nog steeds en werkte ik weer een uurtje vrij productief.

De rest van de week bleef zo: af en toe een dag waar ik weer lekker een paar uurtjes kon werken. Soms bij een vriend, soms in een koffietentje, maar allemaal productief en allemaal prima om er een (paar) uur te werken.

Nu ik wist dat ik het ook gewoon redde door het internet uit te zetten, besloot ik de maandag erop een héle dag in te plannen op de studio op die manier. Met laptop, zonder internet dus.

En zoals verwacht werkte het inderdaad voortreffelijk. Eindelijk een hele dag weer echt werken! Ik maakte af wat ik vorige week had uitgewerkt. Schreef de eerste blogpost (zonder te posten natuurlijk, want ik had geen internet), werkte aan een t-shirt als verjaardagscadeautje voor een vriend, en begon met visuals maken van de kast die ik vorige maand al had ontworpen.

Ook deel 2 beschouwde ik daarbij als geslaagd.

Als ik nou weer mijn werkspirit kwijt ben, ga ik gewoon weer een dagje balansen door mezelf te verplichten om met alleen een schetsboekje aan het werk te gaan. En dan raak ik vanzelf weer op het juiste pad. Daarna is vasthouden dus ook prima te doen, alles stapje voor stapje. Maar het is zeker niet alleen het einddoel waarvoor ik het doe, het is de reis zelf die net zo leuk is.

Balansdagje 1/2

Deel 1 • De zoektocht (een dag werken zonder computer)

Het was vorige week maandag al de bedoeling om dit experiment te doen, maar toen mislukte het omdat het spontaan prachtig weer werd en ik eigenlijk ook maar half gemotiveerd was.

De bedoeling was een dagje ontwerpen/werken, maar dan zonder computer. Ik had natuurlijk al kunnen weten dat die eerste poging in het water zou vallen toen ik ’s ochtends zoals gewoonlijk mijn laptop zachtjes in mijn tas liet glijden. Ik hield mezelf nog voor om alleen ‘s middags dan het apparaat dicht te klappen of dat ik gewoon geen internet zou gebruiken. Tig excuses kon ik bedenken waarom ik wél een computer nodig had en hoewel geen van allen echt waarde had was deze halve motivatie voldoende om het experiment te doen mislukken. Het maakte me wel des te gemotiveerder om het een volgende keer goed aan te pakken.

Een dag werken zonder computer dus. Ik merkte aan mezelf, zeker op zondagen, dat ik een dag lang achter mijn computer kon zitten zonder iets te doen. Loze uurtjes, de tijd doden, me vervelen, maar ondertussen was er wel ook allerlei werk dat ik dan liet liggen. Het lukte me maar niet om die uren om te zetten naar productieve uren. Terugdenkend bedacht ik dat mijn meest productieve uren vaak in de trein waren geweest. Waarschijnlijk om de reden dat ik van te voren bedenk wat ik wil gaan doen op zo’n moment. Ik besluit welk project er afgerond moet worden of welke presentatie ik moet voor bereiden. Mijn gewoonlijk twee uur durende treinritjes vliegen dan voorbij omdat ik heerlijk aan het werk ben en het eindstation komt me bijna altijd veel te vroeg.

Het lijkt een beetje op wat mijn fotografie-docent me ooit vertelde over analoog versus digitaal fotograferen. Analoog fotograferen zorgt ervoor dat je van te voren goed na denkt over wat je op de foto wilt zetten; je regisseert eerst de scene en daarna maak je daar een goede foto van, omdat je maar één kans hebt. Denk maar aan een polaroid camera, je gaat niet drie keer dezelfde foto maken, dat is zonde. Met digitaal fotograferen daarentegen zetten we eerst tien keer dezelfde scene op de foto, om vervolgens thuis de beste uit te kiezen. (Oftewel, analoog is: scene bedenken, kijken, schuiven, kijken, nog ietsje anders, kijken, ja dit is hem, -klik-. Digitaal is: scene zien, -klik-, schuiven, -klik-, nog ietsje anders, -klik-, ja dit is hem, -klik-)

Na dat besef over mijn loze zondagen, ontstond het plan een dag zonder computer te werken om op zoek te gaan naar die werkspirit die ik heb in de trein. Gewoon kijken wat er gebeurt als je een keurige werkdag van acht uur op de studio moet voltooien met alleen een pen en een Moleskine boekje.

Afgelopen maandag was het dan zo ver. Deze keer had ik het goed aangepakt; ik verruilde mijn laptop voor een schetsboek, vertelde het de mensen op de studio (zodat ze me weg mochten slaan mocht ik achter een computer kruipen), installeerde mezelf op de gloednieuwe bank daar (want zitten met een schets/notitie boek vereist een andere houding dan achter de computer). En begon.

Het begon vooral met woorden. Eerst lijstjes met wat ik nog moest doen, daarna hóe ik dat dan zou doen.  Ik werkte bijvoorbeeld uit hoe de drie presentatietekeningen er uit moesten komen te zien om mijn ontwerp van mijn kast presentabel te maken. En maakte alles zo klaar dat ik het alleen nog maar hoefde in te voeren in de computer. “Your computer is just a tool” (Uit: Graduation guide for design students- Moniek paus) was de herhalende boodschap aan mezelf.

En daarna raakte ik in de flow. Een soort trance. Ik schreef mijn gedachtes op, woorden, halve zinnen, vragen aan mezelf, herhalingen van belangrijke punten. Gewoon zoals het in mijn hoofd altijd al gaat, maar dan zonder af te dwalen en te gaan dagdromen, zodat ik verder kon komen, en verder en verder..

Ik begon te schetsen. Alles. Ook als ik het niks waard vond en schreef daarna op waarom ik het dan niks vond. Meestal was dat iets als: “Maar waarom? Does it have a heart? Wat wil je nou communiceren?” En op basis daarvan ging ik door. En zo veranderde het uiteindelijk van pagina’s met woorden in pagina’s met schetsjes.

Ik zat er heerlijk in en het eindresultaat qua ontwerpen maakte me niet zo heel veel uit, ik had dat gevoel, die werkspirit waar ik naar op zoek was, gevonden. Missie geslaagd!

Het was precies waar ik behoefte aan had. Een dag werken zonder computer blijkt me structuur te geven, door mijn gedachtes niet los te laten fladderen maar op te schrijven. Maar vooral ook dat ik van te voren nadenk over wat ik wil en dan de computer puur als 'tool' kan gebruiken. Daar waar hij ook voor bedoeld is in de creatieve industrie naar mijn mening.

Deel 1 is gelukt. Gezocht en gevonden. Deel 2 is het vasthouden van dat gevoel, maar wel met een klein stapje meer. Komende maandag ga ik werken op de studio mét laptop, maar zonder internet..

Volgende week dus deel 2 – Het gevoel vasthouden (werken zonder internet)

Recap

Vanaf deze maand ben ik officieel geen bedrijfje meer. Ik ben gewoon Phebe Lilian, de persoon. Hoewel dat vrij weinig verandert aan mijn leven als ontwerper, voel ik me daar veel prettiger bij.

Ik weet wel hoe het werkt, dat ‘luisteren naar je gevoel’. Maar ik heb nogal de neiging om vooral te doen wat andere mensen van me verwachten. Of nee, te doen wat ik dénk dat andere mensen verwachten. Dat geeft tot op zekere hoogte ook een goed gevoel. Vandaar de verwarring.

Ik heb nooit de ambitie gehad om een eigen bedrijf te hebben. En dat heb ik nog steeds niet. Maar een jaar geleden koos ik er toch voor, omdat dat administratief handig was.

Mijn doel was wel: Een vaste baan en daarnaast ontwerpen. Dat eerste is gelukt, dat tweede is wat lastiger. En hoewel je jaaroverzichten eigenlijk op 1 januari hoort te doen, heb ik nu dus ook even een moment bereikt dat ik stilsta om te bedenken waar ik sta en waar ik ook al weer naartoe wil.

Het is nu een jaar geleden dat ik in het prachtige Utrecht ben gaan wonen en dat was stap 1. Een leuke vaste baan vinden als stabiele basis was stap 2. Eentje die bij me past, ‘volwassen’ is, en iets met design. Die baan heb ik 2 maanden geleden gevonden en een last is van mijn schouders. Ik heb het enorm naar mijn zin, ren heen en weer met papieren in de hand en wordt uitgedaagd met verantwoordelijkheden en taken waarmee ik mijn grenzen verleg.

Het past ontzettend goed bij mij: het administratieve, het regelen, het organiseren, een systeem aanbrengen. Ik vind het fantastisch! Maar ik krijg heel vaak de opmerking “ohh wat saai, zou leuk zijn als je kon ontwerpen in daar”. Onzeker als ik ben ga ik dan meteen even twijfelen. Maar eigenlijk weet ik het wel: nee, ik vind het heel leuk! Ik wil helemaal niet 24/7 bezig zijn met ontwerpen. Dit is ook Phebe, en eigenlijk een heel groot deel ook, dus het sluit perfect aan.

En om mijn eigen gedachtes wat kracht bij te zeggen denk ik dan altijd aan mijn moeder die me altijd zei: ,,in jouw toekomst, zie ik je lopen met papieren onder je arm, dingen regelen, dat ga je doen, want dat is het plaatje wat ik zie”. Nou mam, je hebt gelijk, kijk mij eens!

Maar nu moet ik de balans nog vinden om het te combineren met ontwerpen.

Ervan uitgaande dat een werkweek 40 uur heeft, en ik er 24 heb opgevuld met de ene kant van mezelf, wil ik de andere 16 uur graag opvullen met ontwerpen. Zo’n week weerspiegelt dan wel angstvallig correct mijn persoonlijkheid trouwens..

Toch vind ik de invulling van die 16 uur nog wel lastig. Dat zou kunnen omdat ik het liefst ontwerp vanuit een opdracht (zoals het kinderboekenbal) ipv helemaal vanuit mezelf. Maar  aan de andere kant heb ik ook allemaal ideeën voor ontwerpen vanuit mezelf (zoals de Add-on t-shirts), misschien moet ik dat wel gewoon doen. Maar al die ideeën voelen alsof je een woord op het puntje va je tong hebt maar hem net niet kunt uitspreken. Of een droom waarvan je weet dat de herinnering er is, maar je kan hem niet meer goed terughalen. En voor beide geldt: het kan ook zijn dat het me soms gewoon ontbreekt aan lef. Of nog erger, dat ik gewoon een beetje lui ben de benodigde actie te ondernemen.

Dus schrijf ik maar gewoon een blogpost als een soort hulpmiddel om alles op een rijtje te zetten. Het voelt in ieder geval goed; ik heb weer helemaal zin om lekker te ontwerpen! Volgende blogpost weten we dan ook of het echt werkt ;)

Add-on Baby-shirts

De Add-on t-shirt collectie is uitgebreid met baby-shirtjes!

 

De vraag ernaar ontstond al toen ik ze presenteerde op de beurs in Groningen. Daarnaast is er een ware babyboom ontstaan in mijn vriendengroep, maar de doorslag kwam vooral toen Gimmii.nl erover schreef dat de shirts op aanvraag ook verkrijgbaar waren in kindermaten.

De eerste bestelling was al binnen toen ik alles nog moest uitzoeken. De prijs wilde ik 10 euro naar beneden en ik moest ook op zoek naar blanco kindershirtjes.

Dat was natuurlijk weer veel makkelijker gezegd dan gedaan. 

Na een internetzoektocht, trok ik op een zaterdag Utrecht in met die missie (dat doe ik dus ook nooit meer, wat een drukte!). Makkelijker gezegd dan gedaan. Talloze winkels bezocht en babyshirtjes in overvloed, maar vaak enkele stuks, zelden blanco en al helemaal niet vaak universeel voor jongens én meisjes. Daarbij moest het ook nog in de juiste kleuren verkrijgbaar zijn én geen in de nek gedrukte labels hebben.

Uiteindelijk heb ik er twee gevonden die ik aan kan bieden. Blauw voor de ijsberg en wit voor de bomen. Hoewel ik liever groen zou willen aanbieden voor de bomen, vind ik wit ook wel een goed alternatief.

Op de shirtjes kon ik al besparen, maar het was nog niet voldoende. Dus heb ik voor de baby-shirts ook bespaard op de druktechniek: Ik heb gekozen voor flexprint in plaats van flockprint. Flockprint was dat pluche/fluweel achtige laagje van de volwassen shirts, flexprint is licht glanzend en glad. Daarnaast heb ik ook de kleur beperkt tot 1 kleur om kosten te besparen.

Alles bij elkaar opgeteld, kan ik de babyshirts nu aanbieden voor €29,-

De eerste paar bestellingen zijn al verzonden, dus ik ben ontzettend benieuwd hoe ze staan! Binnenkort zal ik dan ook een fotoshoot doen zodat ik de baby-shirts netjes met foto kan aanbieden op ibuyit.nl naast de andere Add-on shirts.

Maar te koop zijn ze al hoor! Stuur me gewoon een mailtje, dan komt het helemaal goed. Ze zijn verkrijgbaar in de maten 62 t/m 86.

ITGWO

Mensen die me pas kort kennen, kunnen het zich niet voorstellen dat ik afgelopen september pas voor het eerst in mijn leven naar een festival ben geweest. De instelling dat ik zelden nee zeg en het liefst overal mee naar toe ga of het zelf initieer, is nog niet zo lang, maar het doet me altijd erg goed als mensen niet beter weten.

Een voorzichtig begin van die verandering was naar IntoThe Great Wide Open (ITGWO) op Vlieland gaan. Voor velen no big deal, maar voor mij best nieuw!

Het was prachtig weer en een heerlijk festivalletje met een fijne sfeer. En ik heb er dan ook van genoten met volle teugen. Ik wist ook voordat ik heen ging dat er een art-trail zou zijn; Een route langs werk van kunstenaars, zowel overdag als ‘s nachts. Daar zaten behoorlijk mooie dingen tussen van kunstenaars die door Cultuur-Ondernemen waren geselecteerd. En logischerwijs wilde ik het jaar daarop daar dan ook aan mee doen.

De opdrachtomschrijving voor dit jaar was ‘het onzichtbare zichtbaar maken’ waarbij interactie met het publiek belangrijk was evenals een directe relatie van het kunstwerk met de omgeving.

Ik vond voldoende inspiratie over het eiland, maar het vertalen naar een goed kloppend ontwerp lukte pas vlak voor de deadline. Maar het lukte. Ik was tevreden en stuurde het ontwerp op tijd in, net zoals de andere 156 kandidaten. Maar helaas behoorde ik niet tot de selectie die mee mogen doen dit jaar.

Maar ook projecten die niet worden gerealiseerd verdienen het om genoemd te worden op mijn blog. Hier mijn ontwerp:

Vlieland heeft slechts één dorp: Oost-Vlieland. Toch heeft er vroeger ook nog een tweede dorp bestaan: West-Vlieland. Dit dorp is echter volledig door de zee verzwolgen rond 1736 en bevind zich inmiddels 27 meter onder water. Er zijn bijna geen afbeeldingen van het dorp te vinden en weinig materiaal bewaard gebleven waardoor West-Vlieland toch een beetje een mysterie blijft.

Dat Vlieland een eigen soort ‘Atlantis’ heeft wilde ik (letterlijk) weer naar boven halen volgens het thema van de art-trail: ‘het onzichtbare zichtbaar maken’.

Ik wilde dit doen door op basis van de informatie die er is over het dorp, een soort skyline te creëren in zee. Er is bijvoorbeeld bekend dat er een school, molen en armhuis heeft gestaan. Deze herkenbare vormen zijn bij het kunstwerk in de zee te zien alsof de stad af en toe opdoemt uit de zee.

Dat kunstwerk zou van reflecterend materiaal gemaakt moeten worden, zoals bekend van veiligheidshesjes en reflecterende strips op fietsen. Dit materiaal valt eerst bijna niet op, pas als de bezoeker er met een licht op schijnt of een foto maakt met flits, is het ineens heel duidelijk zichtbaar.

Maar niet alleen ‘s nachts is het werk te zien. (De art-trail is 's nachts én overdag) Overdag zullen de getijden van de zee ervoor zorgen dat het kunstwerk soms maar gedeeltelijk te zien is, alsof het wordt verzwolgen zoals dat in het verleden ook is gebeurd.