ITGWO

Mensen die me pas kort kennen, kunnen het zich niet voorstellen dat ik afgelopen september pas voor het eerst in mijn leven naar een festival ben geweest. De instelling dat ik zelden nee zeg en het liefst overal mee naar toe ga of het zelf initieer, is nog niet zo lang, maar het doet me altijd erg goed als mensen niet beter weten.

Een voorzichtig begin van die verandering was naar IntoThe Great Wide Open (ITGWO) op Vlieland gaan. Voor velen no big deal, maar voor mij best nieuw!

Het was prachtig weer en een heerlijk festivalletje met een fijne sfeer. En ik heb er dan ook van genoten met volle teugen. Ik wist ook voordat ik heen ging dat er een art-trail zou zijn; Een route langs werk van kunstenaars, zowel overdag als ‘s nachts. Daar zaten behoorlijk mooie dingen tussen van kunstenaars die door Cultuur-Ondernemen waren geselecteerd. En logischerwijs wilde ik het jaar daarop daar dan ook aan mee doen.

De opdrachtomschrijving voor dit jaar was ‘het onzichtbare zichtbaar maken’ waarbij interactie met het publiek belangrijk was evenals een directe relatie van het kunstwerk met de omgeving.

Ik vond voldoende inspiratie over het eiland, maar het vertalen naar een goed kloppend ontwerp lukte pas vlak voor de deadline. Maar het lukte. Ik was tevreden en stuurde het ontwerp op tijd in, net zoals de andere 156 kandidaten. Maar helaas behoorde ik niet tot de selectie die mee mogen doen dit jaar.

Maar ook projecten die niet worden gerealiseerd verdienen het om genoemd te worden op mijn blog. Hier mijn ontwerp:

Vlieland heeft slechts één dorp: Oost-Vlieland. Toch heeft er vroeger ook nog een tweede dorp bestaan: West-Vlieland. Dit dorp is echter volledig door de zee verzwolgen rond 1736 en bevind zich inmiddels 27 meter onder water. Er zijn bijna geen afbeeldingen van het dorp te vinden en weinig materiaal bewaard gebleven waardoor West-Vlieland toch een beetje een mysterie blijft.

Dat Vlieland een eigen soort ‘Atlantis’ heeft wilde ik (letterlijk) weer naar boven halen volgens het thema van de art-trail: ‘het onzichtbare zichtbaar maken’.

Ik wilde dit doen door op basis van de informatie die er is over het dorp, een soort skyline te creëren in zee. Er is bijvoorbeeld bekend dat er een school, molen en armhuis heeft gestaan. Deze herkenbare vormen zijn bij het kunstwerk in de zee te zien alsof de stad af en toe opdoemt uit de zee.

Dat kunstwerk zou van reflecterend materiaal gemaakt moeten worden, zoals bekend van veiligheidshesjes en reflecterende strips op fietsen. Dit materiaal valt eerst bijna niet op, pas als de bezoeker er met een licht op schijnt of een foto maakt met flits, is het ineens heel duidelijk zichtbaar.

Maar niet alleen ‘s nachts is het werk te zien. (De art-trail is 's nachts én overdag) Overdag zullen de getijden van de zee ervoor zorgen dat het kunstwerk soms maar gedeeltelijk te zien is, alsof het wordt verzwolgen zoals dat in het verleden ook is gebeurd.

Creatieve pitches

Als ontwerper moet je vaak actief op zoek naar je opdrachten. Google je daar op dan vind je die vooral veel in wedstrijd-vorm of design pitches. Bij zo’n pitch wordt er van de deelnemers verwacht dat ze een creatief voorstel doen, waarna de opdrachtgever uiteindelijk een partij kiest om mee verder te gaan.

Tijdens het zoeken naar opdrachten en pitches kwam ik op een weblog een artikel tegen over de kritische kant, welke weer gebaseerd was op een veel langer en beter onderbouwd artikel. Er werd in beschreven waarom design pitches vaak nutteloos, zonde van de tijd zijn en er veel geld bij alle betrokken partijen verloren gaan.

Zonde van de tijd zal het vaak wel zijn denk ik, maar belangrijker vind ik dat het de kwaliteit van de creatieve industrie naar beneden haalt.

Helaas zijn designpitches namelijk bijna altijd een slechte deal voor zowel de ontwerper als de klant:

In de praktijk blijkt dat er bij veel pitches wordt beoordeeld door mensen die geen verstand hebben van (design)zaken, waardoor er enkel wordt beoordeeld op het uiterlijk in plaats van ook de inhoud. Hierdoor wordt een uitstekend ontwerp bijvoorbeeld afgewezen omdat de directeur de kleur gewoon niet mooi vind.

Design is veel meer is dan alleen een mooie afbeelding maken; het is problemen oplossen, door passen en meten van twee kanten.

Een goed ontwerp heeft een aantal correctieronden nodig om tot het eindresultaat te komen: Er wordt informatie verstrekt en daarna ga je, samen met de klant, schaven, kneden en polijsten. Die wisselwerking tussen klant en ontwerper is essentieel om tot een goed passend resultaat te komen.

Bij een ontwerppitch ontbreekt dat en moet je met te weinig informatie direct met het eindontwerp komen.

Natuurlijk zitten er ook kwalitatief goede ontwerpen tussen bij zo’n pitch. Maar misschien maakt dat het alleen maar erger. Onbetaalde pitches degraderen daarmee design vaak tot een gratis afbeelding waardoor het niet de respect krijgt die het wel verdient.

Er zijn ook echt wel goede designpitches te vinden hoor, die de deelnemers voldoende tijd te geven om echt iets unieks neer te zetten en het beoordelen met kennis van (design)zaken.

Zelf denk ik gewoon dat als je kritisch bent in het kiezen aan welke pitches je mee doet en ook vooral ook hoe, je er best wat aan kunt hebben. Je kan het best zo omdraaien dat je er wel wat aan hebt of in ieder geval er geen verlies door draait.

In mijn geval komt dat op een paar opties neer:

• Een optie zou kunnen zijn dat je al een ontwerp hebt wat perfect past bij de wedstrijd. Nou dan zeg ik: insturen! Wat heb je te verliezen?

• Ik heb vaak moeite om als zelfstandig ontwerper vanuit het niets iets te gaan ontwerpen: teveel vrijheid, alles kan, er zijn geen beperkingen. Dan kan zo’n wedstrijd uitkomst bieden: het geeft namelijk richting waardoor ik geïnspireerd raak. De wedstrijd is dan de aanleiding om te ontwerpen en als er niks uit komt heb ik alsnog een mooi product waarmee ik dan zelf verder kan.

• En dan heb je nog de laatste optie: gewoon omdat het zo’n leuke opdracht is of omdat het inspireert. Kunst om het Lijf is zoiets. Ik doe niks in die branche, heb die ambitie ook niet, ik heb er geen verstand van, verdien er niks mee, het kost alleen maar veel geld en tijd, maar ik vind het gewoon zo leuk om te doen en inspirerend dat al het voorgaande me allemaal geen klap uitmaakt.

Om die laatste reden heb ik onlangs ook meegedaan aan een designpitch, van Rauw ontwerp: Een illustratie voor T-shirts voor het Ronald Mcdonalds Kinderfonds. Gewoon, omdat ik dat een goed doel vind waar ik graag iets aan wil bijdragen.

Het ontwerp wordt gedrukt op T-shirts die worden verkocht via internet, tijdens sponsoracties, ziekenhuizen, Ronald McDonald huizen en misschien zelfs in de restaurants. De volledige opbrengst gaat natuurlijk naar het Ronald Mcdonald Kinderfonds.

Pitch of niet, nuttig of niet, kwalitatief of niet, voor zo’n opdracht doet dat er helemaal niet toe. En als je op die manier je pitches selecteert, dan is er volgens mij helemaal niets aan de hand.

*in het definitieve ontwerp wordt het puntje op de i nog vervangen door het hartje uit het logo van het RMK-fonds

Positieve energie

Terwijl ik werk aan een beetje kritische blogpost, weet ik dat er veel mensen mijn blog ook lezen om gewoon te zien hoe het met me gaat. En dan het liefst met melancholische verhalen over Querenta Y Tres, balancerend op de grens of het verhaal nog wel op mijn blog gepost moet worden.

Speciaal voor deze mensen een kleine update.

Het uitspreken van mijn vorige blogpost heeft geholpen. Natuurlijk las Marc het, die het meteen oppikte door me die dag mijn eerste les in Solidworks te geven. Inmiddels is de eerste versie van mijn kast in 3d getekend en ben ik bezig het programma ook op mijn laptop te installeren om zo thuis ook door te kunnen ermee.

Zelfs het phebisme waar ik het over had heeft gewerkt! Ik heb een baantje gevonden bij de leukste designwinkel in Utrecht: StrandWest. Per 1 mei ga ik daar beginnen en aangezien het kringloopatelier precies dan ophoud en de WWIK een maand later stopt kon de timing niet beter.

Behalve het phebisme heb ik meer van die rare kronkels over hoe mijn leven in elkaar zit. Teveel om op te noemen en (belangrijker) te zonde om te doen.

Ik heb bijvoorbeeld ook het idee dat de uitspraak ‘pech in de liefde, geluk in het spel’ eigenlijk ‘pech in de liefde, geluk in het werk’ moet zijn. Als twee dingen die in een soort cirkeldiagram om elkaar heen draaien. Soms heeft de liefde een groter aandeel waardoor het werk minder is en soms is het andersom het geval.

Mijn assistent-bedrijfsleider op mijn vorige baantje zei ooit heel mooi “ als je niet de luxe hebt om van je hobby je werk te maken, moet je maar van je werk je hobby maken”. Mooi vind ik dat: Het omdraaien van die uitspraken om het goeie uit het leven te halen. 

En net zoals mijn assistent-bedrijfsleider draai ik het ook gewoon om: als het niet goed gaat in de liefde, nou dan moet ik maar hard aan het werk! Anders klopt het cirkeldiagram niet natuurlijk. En je weet maar nooit wanneer de percentages liefde-werk zich weer omdraaien. En zo vervorm je iets wat je negatief zou kúnnen opvatten, tot iets waar je juist energie uit kunt halen. Elk excuus is een goed excuus om te knallen!

Every end is a new beginning

Het is weer zover. Een project afgerond betekend tegelijkertijd opluchting als ook het weer opnieuw m’n draai moeten vinden. Want na een piek volgt altijd een dal, maar het voordeel van een dal is dat de lijn vanzelf weer omhoog gaat.

Uiteindelijk komt altijd alles precies op het juiste moment weer op zijn pootjes terecht; Phebisme noem ik dat. Jeweetwel, precies als de WWIK stopt een baantje krijgen of een huisje vinden op het moment dat er geen werk meer voor je is in je oude woonplaats. Maar ook andersom hoor; afgewezen worden op een baan waar je achteraf nooit de tijd voor gehad zou kunnen hebben of een project dat niet doorgaat, waardoor je een andere wel kunt afronden. 

Heel geruststellend vind ik die gedachte dat dingen ‘meant to be’  zijn. Een beetje hypocriet wellicht, want eigenlijk ben ik heel nuchter, maar het geeft me zo’n fijn gevoel om erop te vertrouwen. Zo kan ik me mee te laten nemen door het leven in plaats van het klassieke ‘het leven is wat je gebeurd terwijl je andere plannen maakt’.

Natuurlijk gaat het niet vanzelf, ik moet er echt wel wat voor doen. Je moet het namelijk wel verdienen, anders gebeurt het niet, stel ik mezelf zo voor.

Het Add-on project is nu klaar, dat wil zeggen het design gedeelte dan natuurlijk. De promotie en het in de markt zetten ervan zal altijd blijven doorgaan. De verzending heb ik ook verbeterd en de kosten probeer ik steeds meer terug te brengen.

Er zijn er wel al wat verkocht, maar dat aantal moet vele malen meer worden zodat ik die mannen van de drukkerij weer hard aan het werk kan zetten. Dat probeer ik door het onder de aandacht te brengen op internet, de beurs, maar vooral ook viavia als mensen ze dragen. Gelukkig zijn de dragers van mijn t-shirts welwillend om mij mee te helpen promoten. Zoals barista Robocup die het allereerste t-shirt droeg achter de bar in de populaire koffietent the Village en wielrenster Marijn de Vries die het shirt droeg tijdens een uitzending van EDNED.

De tijd is aangebroken om dat promotiewerk in de avonduurtjes te doen en de volle dagen te gebruiken voor het volgende project. Maar ja.. wat dan. En hoe ga ik mijn dagen invullen? Begin ik met een volledig nieuw ontwerp? Een oud project oppakken? Een wedstrijd die de ontwerprichting geeft? Een materiaal waar ik graag mee wil werken?

Ik dacht zelf aan een ontwerp dat al in de pen zat om te gaan afmaken en het leren van een bepaald 3d tekenprogramma daarbij.

Ik ga niet exact vertellen wat voor ontwerp dat is maar het is iets met baksteenpatronen, charcoal eiken, gecombineerd met hoogglans wit, boeken en pronkstukken. Klinkt vaag hè? Of spannend wellicht? Ik zal het gauw posten als ik het eerste 3d beeld heb waar ik tevreden over ben.

Ik wil dat onder andere doen middels een 3d rendering. Daarbij komt dus dat ik het 3d programma Solidworks goed onder de knie wil krijgen, zodat ik, ook voor de toekomst, makkelijk en snel ideetjes tot een duidelijk en verkoopbaar beeld kan brengen. En aangezien ik twee dagen in de week beschikbaar heb lijkt het me een goede tijdsverdeling om 1 dag puur en alleen het programma te leren en de andere dag gewoon in te vullen zoals ik nu ook doe..

Zo. Nu ik mijn voornemen heb uitgesproken móet ik wel de daad bij het woord voegen!

Add-on project op Ontmoet Design

Onlangs nam ik het eerste definitieve Add-on t-shirt in ontvangst wat al zorgde voor flink wat kriebels in de buik. Vervolgens zorgden enthousiaste reacties ervoor dat ik de volgende dag op de stoep stond bij studio Veel Bomen om samen met Marc foto’s te maken. En gaf de fotoshoot en het nabewerken me zoveel energie dat ik doorwerkte zonder pauze, dineren of toiletbezoekjes, om diezelfde avond nog de productfoto’s in de webwinkel te zetten. Tot slot kwamen ’s avonds de eerste bestelling ook nog eens door waardoor ik toch ook wel de champagne kon ontkurken.

Wat een mooi begin.
 
De shirts zijn te koop op ibuyit.nl voor 39,00 (inc buttons en verzending). Add-on is een concept waarbij het t-shirt en de buttons een relatie met elkaar aangaan. Zowel het t-shirt als de buttons zijn op zichzelf staande producten, maar ze brengen elkaar tot een hoger niveau. Doordat je de buttons zelf plaatst, personaliseer je je t-shirt tot je eigen unieke beeld. 

Het Add-on project ga ik lanceren/promoten op de Wonen & Co beurs, 15 t/m 18 maart, in Groningen. Dit jaar hebben ze voor het eerst een designplein genaamd ‘Ontmoet Design’. Wonen & Co, House of Design en het CBK Groningen slaan hiervoor de handen ineen. Ontmoet Design maakt onderdeel uit van de woonbeurs, maar heeft een eigen karakter. Op dat plein staat ook een stand speciaal voor startende vormgevers, geselecteerd door vormgever Michel de Ruiter en het CBK. Waaronder ik dus.

We presenteren allemaal onze ontwerpen tijdens deze beurs en daarnaast geven we ook individueel een Pecha Kucha. En wat?! Een presentatie van 20 slides, met exact 20 seconden per slide. Dit zorgt ervoor dat de presentatie kort en krachtig is, maar ook vooral visueel erg sterk. In de creatieve branch kom je deze presentaties veel tegen en dat zal niet om de minste reden zijn dat wij allemaal enorme beelddenkers zijn natuurlijk. Persoonlijk hou ik sowieso van korte, bondige presentaties, waarbij er geen overbodige randinformatie wordt bij gehaald. Ik zal mijn Pecha Kucha (zaterdag 15.00) geven over het ontwerpproces van de Daisys. Hierbij wil ik ervoor zorgen dat beeld en tekst volledig gelijk is aan elkaar: de presentatie moet te volgen zijn zonder te luisteren, maar ook als je alleen zou luisteren en niks zou zien. Ik hoop zo het publiek op de beurs een beeld te geven van het verhaal achter het ontwerp.

Ik ben zaterdag en zondag de hele dag te vinden op de beurs. Als je langskomt, laat het me even weten! Wonen & Co de beurs is van 15 t/m 18 maart in Martiniplaza. U vindt Ontmoet Design direct na de entree op de eerste verdieping.